Terug van Dhampus

Afgelopen vrijdag hebben we het tibetaans vluchtelingenkamp bezocht. Tashi, leraar van een school in het kamp, stond ons op te wachten. Stichting Nepal Sambandha steunt dit kamp en wij hebben voor hen een zak met kleding meegenomen. Eerst hebben we even wat gedronken bij Tashi thuis. En daar zijn kleinste dochter bewonderd. Een goedlachse baby van 6 maanden oud. We hebben een rondleiding gehad en Ineke heeft ook haar adoptiekindje Shimi Dolkar ontmoet. Dit was wel het hoogtepunt van de dag. Shimi is een heel lief verlegen meisje, en ze doet het erg goed op school. Uiteraard hebben we ook nog bij de tibetaanse kraampjes gewinkeld. Een hele hoop kettinkjes, armbandjes en ander prullaria zit nu in de rugzakken.

Gisterochtend zijn we vertrokken naar Dhampus, in de bergen. 2 jaar geleden was het nog niet bereikbaar maar nu met een ontzettende oude, gammele barrel (toyota corolla 1973), met de bedrading overal los in de auto, 1 zijspiegel, geen richtingaanwijzer, een dodenrit naar boven (viel best mee hoor). Het was de bedoeling dat we een prachtige zonsopgang zouden zien en de Annapurna, met haar besneeuwde toppen (wie kent niet de beroemde fishtale), in haar volle glorie te aanschouwen. Edoch, het mocht niet zo zijn, De sinistere mist trok omhoog, omhulde ons en de Annapurna in een vochtige deken waarin we geen bergtop meer konden ontdekken. Toch was het leuk. Hiervoor werden we dus om kwart voor 6 van ons bed gelicht. Martine zat net op de emmer en het licht viel weer eens uit. Daarna maar een lekker eitje, pannekoekje, bakkie koffie en een sigaretje voor marjan (ben niet gestopt betty!, dus rook jij ook maar lekker door). Inmiddels zitten we dus weer in het mooie Pokara. Morgenochtend komt onze chauffeur met zijn dikke witte bak (toyota huppeldepup) om ons weer naar Kathmandu te brengen. Daarna gaan we nog een poging doen om de sunrise met bergtop en al wat daar bij hoort te ontwaren in Nagarot. En laat het verdomme nu wel helder zijn.

Leuk dat we zoveel berichten krijgen voor Marjan en Ineke, ze zijn daar heel erg blij en gelukkig mee en ze voelen zich heel geliefd en gewaardeerd. Je kunt niet omschrijven wat dat voor ons betekent. De warmte in ons hart overstijgt de pracht van dit land. Hierbij speciaal hulde aan Betty en Jeanine (!!!). Nee dan Marijke, die krijgt maar 8 berichtjes, zielig eigenlijk he??